Międzynarodowa konferencja SONG, STAGE AND SCREEN 2021

Międzynarodowa konferencja SONG, STAGE AND SCREEN to jedno z najważniejszych wydarzeń dla badaczy musicalu (a może nawet najważniejsze?). Tradycja nakazuje, że co roku, w różnych miejscach na świecie, zjeżdżają się z całego świata ludzie - zarówno teoretycy, historycy jak i artyści z Broadwayu czy West Endu - którzy zafascynowani tym gatunkiem spędzają ze sobą kilka arcyinspirujących i bogatych w wymianę myśli dni. Konferencja odbywa się rokrocznie na zmianę w Stanach Zjednoczonych i w Europie. 

https://songstageandscreen.com

Miałam już przyjemność i ogromny zaszczyt uczestniczyć w niej kilkakrotnie. I wygląda na to, że w tym roku ta fantastyczna impreza także mnie nie ominie! Okazało się bowiem, że mój referat pt. "Moving towards escapism – Busby Berkeley and kinetic charm" został zakwalifikowany do programu konferencji przez naukowe gremium, w którego skład wchodzą tacy naukowcy jak m. in. Elizabeth Wollman (Baruch College, City University of New York) czy Donatella Galella (University of California, Riverside) 😎 Tegoroczny temat, przyświecający wszystkim prelegentom, to zagadnienie mobliności w musicalu, a konkretnie:

Mobilities – Stage and Film Musical in motion

Konferencja zostanie zorganizowana we współpracy Paris-Lodron-Universität Salzburg (PLUS) i Anton-Bruckner-Privat-Universität Linz (ABPU) i odbędzie się w Salzburgu na przełomie czerwca i lipca tego roku. 

Organizatorzy szykują się zarówno do spotkania na żywo (jeśli oczywiście warunki pandemiczne na to pozwolą) oraz do spotkania online poprzez specjalną platformę internetową. 

Niezależnie od tego w jakiej formie konferencja się odbędzie to trzeba zaznaczyć, że początek wakacji szykuje się fenomenalnie! 👍 

książka "Republika musicali"

Pojawił się drukiem kolejny polskojęzyczny tom poświęcony musicalowi pt. "Republika musicali" pod redakcją J. Maleszyńskiej, J. Roszak, R. Koschanego, a zrecenzowany przez prof. Izoldę Kiec. 

To bardzo ważna publikacja poszerzająca spektrum badań nad gatunkiem i ukazująca złożoność i bogactwo poruszanej tematyki. 

W niniejszym tomie znajduje się także tekst mojego autorstwa zatytułowany "O parasolkach i nie tylko", który dotyczy obecności i znaczenia rekwizytów w amerykańskim musicalu filmowym. Piszę w nim między innymi o tym jak Fred Astaire i Gene Kelly sprawiali, że przedmioty takie jak np. parasolka, płaszcz, wieszak czy piłka stawały się na ekranie ich tanecznymi partnerami. :) 

W ramach tzw. "researchu" przeczytałam książkę "Czyż nie dobija się koni?", którą napisał Horace McCoy. Wydana po raz pierwszy w 1935 roku ta krótka acz niezwykle treściwa powieść dotyczy wielkiego kryzysu w USA, który przebija się przez powłokę historii pewnego gigantycznego maratonu tanecznego. Ów konkurs przyciąga rzesze ludzi znęcone obietnicą darmowego wiktu, opierunku i wygranej 1000 dolarów, wśród których znajdują się ludzie bezrobotni - zrozpaczeni, bez perspektyw na przyszłość. Żądni wrażeń widzowie przychodzą, by oglądać skrajnie wyczerpane pary: upokorzonych i umęczonych ludzi, którzy stopniowo odpadają z rywalizacji. McCoy wykorzystał w swej powieści motyw, który z dzisiejszej perspektywy może dziwić, lecz który faktycznie stanowił w latach 30. źródło rozrywki. Co ciekawe, tradycja wielotygodniowych maratonów tanecznych nie polegała na podziwianiu  faktycznych umiejętności uczestników, ale na ich wytrzymałości fizycznej. Tańczono, a raczej poruszano się, najdłużej jak to możliwe, z krótkimi przerwami na odpoczynek. 

"Czyż nie dobija się koni" uznawana jest przez krytyków za pierwszą amerykańską powieść egzystencjalną. Historia absurdalnego maratonu tanecznego skupia niczym w soczewce problemy Ameryki dotkniętej Wielkim Kryzysem. 

Aktualnie czytam obszerną (ponad 600 stron) książkę autorstwa Morrisa Dicksteina "Dancing in the Dark: A Cultural History of the Great Depression". Chwała internetowym archiwom i bibliotekom za udostępnienie tej pozycji online! 

Choć książka dotyczy subiektywnych wyborów autora, konkretnie wybranych tematów literackich i filmowych doby Wielkiego Kryzysu w USA, to wciąż jest bardzo wnikliwym komentarzem i swoistą krytyką amerykańskiej kultury popularnej tego okresu. Dickstein prowadzi narrację dwutorowo: z jednej strony skupia się na aspektach społeczno-ekonomicznych tamtego czasu, z drugiej zaś analizuje z tej perspektywy wybrane przez siebie teksty kultury. Główny trzon książki stanowią więc obszerne, błyskotliwe i arcyciekawe eseje na temat wybranych utworów literackich i filmów z tej epoki, które zarówno weszły na stałe do kanonu amerykańskiej kultury jak i te, które jak Dickstein twierdzi, powinny być w nim uwzględnione.